Τα Ψηλά Βουνά είναι ένα μυθιστόρημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Γράφτηκε
το 1918, αρχικά σαν αναγνωστικό της Γ΄ τάξης του δημοτικού σχολείου.
Το βιβλίο περιγράφει την περιπέτεια είκοσι πέντε παιδιών που ξεκινάνε
να πάνε στα ψηλά βουνά ένα καλοκαίρι στο τέλος του δημοτικού σχολείου. Με τη
βοήθεια του κυρ Στέφανου που είναι ο πατέρας ενός παιδιού και των λοτόμων που
δουλεύουν μαζί του χτίζονται οχτώ γερές ξύλινες καλύβες για κατοικίες. Το
φαγητό το βρίσκουν από τους βλάχους που ανεβάζουν τα κοπάδια τους στο βουνό για
να βοσκήσουν.
Τα παιδιά έφτασαν στο βουνό το δειλινό. Στην αρχή ξαφνιάστηκαν πάρα
πολύ όταν είδαν το μικρό χωριό τους. Όσο περνούσε όμως ο καιρός κατάλαβαν ότι
μπορούν να ζήσουν χωρίς τις ανέσεις των σπιτιών και του χωριού τους. Έμαθαν να
βλέπουν και να ακούνε άλλα πράγματα. Ξυπνούσαν το πρωί με το λάλημα του κόκορα
και το κελάηδημα των πουλιών και κοιμόντουσαν με το φως των αστεριών. Από τις
πρώτες μέρες οργάνωσαν τη ζωή στη μικρή τους κοινότητα μοιράζοντας αρμοδιότητες
και υποχρεώσεις. Έμαθαν πως να μετακινούνται στο βουνό και πως να φτάνουν στους
γειτονικούς οικισμούς. Άνοιξαν ακόμα και μονοπάτια και έκαναν ένα σχολείο για
τον Λάμπρο και για τα παιδιά των βλάχων που δεν ήξεραν γράμματα. Βοήθησαν τον
δασοφύλακα να κυνηγήσει τους παράνομους ξυλοκόπους.
Τις μέρες που έμειναν τα παιδιά στο βουνό έζησαν μια μεγάλη περιπέτεια.
Ο Φάνης ο φίλος χάθηκε και ξαναβρέθηκε την άλλη μέρα. Αυτό τους ένωσε ακόμα περισσότερο.
Πριν τελειώσουν οι διακοπές τους στο βουνό τα παιδιά πήγαν στο γάμο της αδελφής
του φίλου τους του Λάμπρου.
Όταν οι μικροί ταξιδιώτες κατέβηκαν από το βουνό δεν ήταν οι ίδιοι που
είχαν ανέβει πριν από ενάμισι μήνα. Όσοι από τους παλιούς θυμούνται την ιστορία
λένε πως έπειτα από χρόνια φάνηκε από εκεί ένας δάσκαλος τον έλεγαν Λάμπρο.
Άγγελος Κ.
Δημοσίευση σχολίου